นายธนา
ดั่งสายน้ำจากฟ้าคราหน้าแล้ง
พลิกฟื้นแต่งผืนดินให้สิ้นเหงา
ดั่งสายลมพรมโชยตอนร้อนเร้า
พัดทุเราเบาร้อนค่อยผ่อนคลาย
คือความรักที่ทำให้ใจสดชื่น
ให้ชุ่มชื้นหวั่นไหวไม่จางหาย
เพราะความรักเคียงข้างมิห่างกาย
ครุกรุ่นอายหอมหอมหวนชวนหลับพา
หลับละเมอเพ้อถามถึงความหวาน
ให้ฟุ้งซ่านซาบซึ้งคำนึงหา
ช่างอบอุ่นเอมอิ่มพริ้มอุรา
เสน่หาพาชื่นระรื่นใจ
แต่พอตื่นลืมตามาอย่างนี้
กลับไม่มีสิ่งที่ฝันอันหวั่นไหว
แล้วความรักนี้หนออยู่แห่งใด
บอกได้ใหม่ใครช่วยบอกฉันมา
หรือความรักอยู่ได้เพียงในฝัน
พึงรำพันฝันเพ้อละเมอหา
ถ้ามีจริงไยไม่พบบ้างสักครา
เหนื่อยหนักหนาหาความรักจัก
1105
6
0
หน้าส่วนตัว
