วิภาวดี
แรกเริ่มนั้น ใจประหวั่น แสนพรั่นพรึง
มือเริ่มตรึง อยู่กับที่ อักษรหาย
เข้าโพเอ็ม อ่านกลอนไป ใจกลับกลาย
ความเศร้าหาย ความหมายดี นี่คือกลอน
ฉันเริ่มกล้า ที่จะเอ่ย ปรึกษาเพื่อน
ทั้งที่เหนื่อย เกินไป กับตัวฉัน
แต่งกลอนไป อ่านไม่ได้รส สัปรดกัน
โอ้ตัวฉัน ทำเยี่ยงไร ช่วยบอกที
เพื่อนของฉัน แสนดี มีน้ำใจ
ไม่ใกล้ไกล ในโพเอ็ม นี่แหละหนา
งามโสภา งามน้ำใจ ละลานตา
ชื่อนั้นหนา "กุหลาบขาว" เจ้านักกลอน
ในตอนแรก นึกว่าเธอ ไม่อยากสอน
แม่นักกลอน คงไม่สน คนอย่างฉัน
คิดไปเอง เออเอง อย่างไรกัน
"กุหลาบขาว"นั้น เธอสอนสั่ง อย่างตั้งใจ
1304
2
0
หน้าส่วนตัว
