มองจันทร์เสี้ยวบนนภาครายามดึก พลันย้อนนึกก่อนนั้นวันเราสอง ร่วมบรรเลงเพลงฝันกลั่นทำนอง กอดตระกองกลางไพรในคืนวาน ใจสองใจร่วมร้อยถ้อยเพลงรัก สายใยถักจากดาวพราวประสาน ลมหนาวพลิ้วไผ่สีคีตกานต์ สองเราขับบทกานท์หวานรัญจวน แต่ยามนี้ไกลเจ้าแสนเหงาจิต ดั่งชีวิตเปลี่ยวคว้างกลางลมหวน ดุจทนว่ายกระแสโศกวิโยคครวญ ใจปั่นป่วนถึงนางมิสร่างซา วอนจันทร์เสี้ยวนำสาส์นความคิดถึง ส่งไปซึ่งคนไกลที่ใฝ่หา วอนลมหนาวและเดือนดาวพราวนภา กระซิบบอกนางว่า ..ข้ารักนาง