เพียงพลิ้ว
เมื่อได้เห็นความเป็นไปในรู้สึก
ร้าวลึกเจ็บเกินใครเหินห่าง
เฝ้าเพ้อครวญหวนละห้อยยากปล่อยวาง
เพียงแตกต่างองศาเดียวสิ้นเกี่ยวพัน
สิ้นน้ำใจใยเยื่อเมื่อวันก่อน
เหลือคำย้อนช้ำชอกยอกถูกหยัน
วจีหวานผ่านเลยเคยบอกกัน
วันนี้หันหลังลา...น้ำตาริน
คนไร้ค่าคว้าลมมาชมกอด
หัวใจบอดหมดสิทธิใดให้ถวิล
อยู่กับช้ำน้ำตาให้ชาชิน
ต่ำเพียงดินหมายฟ้าไกลไม่พ้นอาย
เกิดสนิมกลางเนื้อในหัวใจหนึ่ง
คำเคยซึ้งเคยงามสิ้นความหมาย
รอยอดีตพิษซ่านเจ็บบานปลาย
มิเคยคลายใยหวานเคยผ่านมา
สุขได้นึกรู้สึกขมผสมผสาน
จินตนาการรำลึกเล่ห์เสน่หา
ดอกรักเฉาเศร้าใจได้น้ำตา
เจ็บซ่อนหน้าทุกข์ท้อเกินพอดี
ค่อนคื
1727
30
0
หน้าส่วนตัว
