ฟ้ากำหนดให้ชีวิตหนึ่งเกิดมา บนเส้นทางโชคชะตาไม่เข้าข้าง
ได้แต่เจอกับสิ่งเลวร้าย กระหน่ำซ้ำเติมอยู่เรื่อยมา
เดินไปคนเดียว แม้ไม่มีเส้นทาง ต้องถากถางชีวิตด้วยตัวเอง
บุกป่าฝ่าดงเหยียบย่ำเศษหนาม ถึงมันจะเจ็บก็เก็บเอาไว้คนเดียว
ไม่เห็นแก่สวรรค์ โปรดเห็นแก่นรก ปลดปล่อยฉันไปจากตรงนี้
ฉันเหมือนคนหลงทาง และเหมือนคนโดนขัง ให้อยู่กับความทุกข์ทน
มีใครบ้างไหมสักคน มารับฟังปัญหาให้คำปรึกษา
ไม่ต้องทนอยู่ตัวคนเดียว แล้วน้อยใจตัวเองอีกเลย
1 สิงหาคม 2546