ภายใต้เปลือกอันเปราะบาง มีเพียงความอ้างว้างเป็นรังไหม เคลือบด้วยความเหว่ว้าของจิตใจ กระทบกระแทกก็แหลกไป พร้อมกับหัวใจที่เคยมี เปลือกบอบบางช่างอ่อนล้า และอ่อนแอเกินกว่าจะหลีกหนี แม้สิ้นไร้เปลือกอ่อนแต่ก่อนมี คงเหลือแต่ซากธุลีแห่งกายา ...............................