ร้อยฝัน
ฉากแรก
ห้องว่าง กว้างใหญ่ ไร้สรรพเสียง
คงมีเพียง ตัวฉัน นั้นยืนอยู่
กับน้ำตา พร่างพราว ลงกราวกรู
ให้รับรู้ ความเศร้า เหงาในใจ
ห้องเงียบ คนเงียบ หัวใจร้อง
ประกาศก้อง เพราะเจ็บช้ำ จึงร่ำไห้
แม้ห้องเงียบ แต่ใจร้อง ก้องห้องใจ
ระทีกสั่น หวั่นไหว ในใจตน
ฉากสอง
เพื่อนหลายคน เข้ามา เช็ดน้ำตาให้
พร้อมปลอบใจ จนหาย คลายสับสน
ห้องที่เงียบ กลับดัง ด้วยผู้คน
คลายกังวล หมดเศร้า เหงาหายไป
ภายในห้อง หลากสำเนียง เสียงสังสรรค์
บ้างคุยกัน บ้างเล่น ในห้องใหญ่
แต่สี่งหนึ่ง ที่เงียบ คือเสียงใจ
กลับไม่ร้อง ก้องไป อย่างใจเคย
รำพัน
ยามห้องเงียบ
หน้าส่วนตัว
1458
3
0
