กิตติกานต์
แด่ ดาริกาที่ลาลับ ดับแสง ดับฝัน...
...ดาริกาดวงหนึ่งซึ่งลาลับ
เจ็บจนยอมลงดับอับสิ้นแสง
ฤาลืมแล้วรอยถวิลสิ้นเคลือบแคลง
หรือยังแฝงฝันไว้ให้อาดูร
...ดื่มด่ำพิษเต็มจิตจนพิษร้าว
เคยสุกสกาวดาริกามาสิ้นสูญ
รัตติกาลเคียงหาวดาวเพิ่มพูน
เจิดจรูญ...เจ้าเกิดใหม่ได้หรือยัง
...ฉันจะคอยรอยดาวสิ้นร้าวลึก
จะดื่นดึกนิรันดร์ไกลใจคอยหวัง
กี่ดาวตก กี่ดาวเกิด เลิศจีรัง
สุคนธ์หลั่งเหว่ว้าอุราระทม
...ทุกคืนค่ำไม่ลืมเลือนเป็นเพื่อนเจ้า
จะแบ่งเบาทุกข์ทวีที่ทับถม
รอเวลาประกายแสงแบ่งให้ชม
จะยอมก้มหัวใจให้ทั้งดวง
...ตื่นเถิดนะดาริกาอย่าลาลับ
ทิ้งแสงดับห่างหายจน
2184
33
0
หน้าส่วนตัว
