น้ำผึ้งเดือนห้า
ฉันผิด... ฉันพลาด
ฉันขลาด... ฉันเขลา
ฉันซึม... ฉันเศร้า
ฉันเหงา... ฉันงง
แม่จ๋า... ลูกผิด
ที่คิด... ทระนง
เพราะความ... ซื่อตรง
จึงหลง... ทางไป
กู่ก้อง... ร้องหา
แม่จ๋า... อยู่ไหน
ลูกหลง... ผิดไป
อภัย ..ลูกที..
.................................
คนเราถ้าไม่ลำบากจนถึงขีดสุด ไม่มีวันจะคิดถึงแม่อย่างแน่นอน
สำหรับลูก "อตัญญู" กว่าจะรู้ตัวก็สายไป สิ่งที่ทำได้คือ ร้องให้ ตัดพ้อต่อว่า ลูกเจ็บแม่ก็เจ็บ แม่เลี้ยงลูกมา ยุงไม่ให้ใต่ไรไม่ให้ตอม แต่ลูกยอมเพียงชายคนเดียว
แม่เจ็บเป็นสองเท่า เพราะเสียใจที่ช่วยเหลือลูกไม่ให้เจ็บไม่ได้ ลูกคนไหนบ้างล่ะ ที่จะ"เข้าใจ" หรือต้องรอให้แม่"
หน้าส่วนตัว
1300
4
0
