ใครคนนั้นที่ฉันนึกถึงเขา เขาเคยเอาฉันไปเที่ยวทุกแห่งหน เขาส่งเสียให้เรียนได้ดีตน เขาอยู่หนแห่งใดคิดถึงเธอ เขาดุด่าตีตูดฉันไม่โกรธ เขายกโทษแม้ผิดอภัยเสมอ เขาอดทนเหน็ดเหนื่อยไม่เคยเจอ รักฉันเสมอแม้ฉันเลวอย่างไร เขาหวังดีหาให้ไม่ทุกอย่าง เขาปล่อยวางฉันเดินใช่ผลักไส เขาแก่ตัวอ่อนแอเกินดูแลใคร แล้วใยฉันกลับไม่มาแล คนอ่านคงเข้าใจว่าใครหนอ ผู้มีคุณเกินพออย่างนี้แน่ ยังห่วงหาอาทรสองตาแล พระดูแลเขาทั้งสองจงแข็งแรง...