มณีจันทร์
อยากขอบคุณ เธอนั้น สักพันครั้ง
ที่เธอยัง คงอยู่ คู่เสมอ
อุปสรรค ต่าง ต่าง ที่พบเจอ
ฉันจะเธอ ร่วมสู้ คู่กันมา
ยิ่งนานวัน ผ่านมา เพิ่มพูนรัก
ผูกสมัคร รักแนบ แน่นหนักหนา
แม้จะผ่าน เนินนาน กาลเวลา
สองอุรา กลมเกลียว เกี่ยวคล้องใจ
ขอบคุณที่ ดูแล ยามป่วยไข้
เช็ดตัวให้ ป้อนยา มิไปไหน
คอยนั่งเฝ้า พัดวี เราร่ำไป
จนสร่างไข้ จึงนอน พักผ่อนคลาย
คอยถามไถ่ ทุกวัน ยันเช้าค่ำ
ทุกทุกคำ ห่วงหา มีความหมาย
กินข้าวแล้ว หรือยัง กลัวไม่สบาย
งานทำไป เหนื่อยนัก ก็พักลง
ยามค่ำคืน หากตื่น จะห่มผ้า
ให้ทุกครา ยามเรา ใหลลืมหลง
แม้บางครา งอแง เธอก็คง
ให้ปล่อยลง ตรงเธอ เพียงลำพั
หน้าส่วนตัว
1596
14
0
