พี่ดอกแก้ว
ละอองผ่านม่านแสงแฝงกายพลิ้ว
หมดลมปลิวปลดร่างลงกลางหน
เป็นฝุ่นผงตามพื้นติดสกล
ยิ่งร่วงหล่นยิ่งเห็นเป็นคราบไคล
หากไม่ปัดเช็ดถูอยู่เนืองนิจ
ฝุ่นหนาติดดุจรากยากผลักไส
ต้องเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและจิตใจ
เพื่อคืนความวิไลให้ดังเดิม
เหมือนความชั่วกลั้วกล้ำย้ำทำชั่ว
ไม่เกรงกลัวเปื้อนใจใฝ่เห่อเหิม
จนเคยชินเป็นนิสัยใส่ชั่วเติม
กลายเหิมเกริมเป็นสันดานผู้พาลชน
ไม่ดัดไม้ยามอ่อนตอนวัยเยาว์
ปล่อยความเขลาเลี้ยงรากหลากเป็นผล
แข็งกระด้างสร้างกิ่งอัปมงคล
ให้เกะกะเสียจนอันตราย
ยามฉกรรจ์ไม่หันหาความดี
จวบชราเปลี่ยนวิถีก็เมื่อสาย
ความทรงจำถดถอยทั้งร่างกาย
ความเคยชินมากมายมา
1545
37
0
หน้าส่วนตัว
