เปลวเพลิง
ที่ผ่านมา
เราทำหน้าที่เราทุกเช้าสาย
เหนื่อยสายตัวแทบขาดออกจากกาย
ด้วยกำลังทั้งหลายที่เรามี
ที่ผ่านมา
เราคิดว่าเมื่อเราทำหน้าที่
มีความรับผิดชอบกอปรกรรมดี
เราคงมีความสุขในทุกวัน
ที่ผ่านมา
เราตั้งหน้าตั้งตาขมีขมัน
จะยากเย็นเพียงใดไม่พรึงพรั่น
พร้อมบากบั่นบุกพงหรือดงดอน
แต่วันนี้
เมื่อหน้าที่ทำเราให้เหนื่อยอ่อน
เราจะต้านลมแรงแสงแรงร้อน
และไม่ท้อย่อหย่อนได้อย่างไร?
เราเคยคิดว่า
ไม่ทำหน้าที่นี้จะดีไหม
ไม่ต้องเหนื่อยไม่ต้องทนไม่สนใคร
ไม่ต้องอึดอัดใจในบางครั้ง
ทำไม? ทำไม?
ถึงบางใครไม่เคยจะไหลหลั่ง
หลั่งน้ำจิตน้ำใจในสักครั้ง
คอยแต่รั้งยื้อยุดเรามุดดิน
ฉะนั้นนับจากนี
1293
3
0
หน้าส่วนตัว
