บินเดี่ยวหมื่นลี้
๏ คมเวลาบาดเกี่ยวทุกเสี้ยวส่วน
รอยแผลล้วนมากล้ำเกินคำขาน
ช่วงบาดเจ็บเหน็บหนาวแสนยาวนาน
ยากฝ่าผ่านขวากขวางกั้นกลางใจ
เหลือเพียงเสี้ยวเศษรักปรักซาก
คอยถางถากดวงมนเกินทนไหว
คำว่า " รัก " ค่าล้ำน้ำคำใคร
แล้วไฉนเฉือนจิตแทบปลิดปลง
ด้วยดวงมานมิเหลือเผื่อใครอีก
ยามรักฉีกยับยุ่ยเป็นผุยผง
เกินทานเจ็บให้ผ่อนแรงรอนลง
เหลือเพียงคงซากร่างอยู่กลางดิน
ฝนรินหลั่งพรั่งพรูจวบตรู่สาง
เอ่อท้นกลางลำแควกระแสสินธุ์
เปรียบดุจน้ำนัยน์ตาที่บ่าริน
ล้นท่วมสิ้นทุกอย่าง ณ กลางทรวง
กี่นับนานรักเอยที่เคยหวัง
จักโน้มฝั่งดินแดนจรดแมนสรวง
กี่บาดเจ็บเหน็บหนาวรานร้าวดวง-
ฤดีจักหลุดล่วงพ้นบ่วงบรรพ์-
บา
1782
1
0
หน้าส่วนตัว
