mono
...ฉันคงไม่มีข้อแม้...
ที่เธออาจมองเห็น..ก็คงเป็นแค่รอยร้าว
แท้จริงยังคงทำใจไม่ได้..กับการลืมเลือนเรื่องราว
ลบเลือนวันเก่า..ที่ยังไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานอีกยาวเท่าไร
...แต่จะไม่ทำเรื่องให้มาก...
จะไม่ให้เธอต้องลำบาก..เหนื่อยยากกับคำตอบที่ให้
ฉันก็แค่..คนที่ต้องยอมรับทุกอย่างเพียงเท่านี้...
...การตัดสินใจที่เธอคิดว่าดี..คือเดินจากไป
ฉันจะทำอะไรได้...นอกจากยินยอมให้เธอไปตามทาง
...เพราะรู้ตัวว่าไม่มีความหมายมากพอ...
ร้อยพันคำที่ขอ..ก็คงมีค่าแค่คำตัดพ้อกับการเลิกร้าง
ปล่อยให้หัวใจร้องไห้...ขณะที่ฉันต้องก้าวออกไปให้ห่าง
เพราะฉันรู้..ขณะที่ต้องทรมานกับความอ้างว้าง...
...เธอคงไม่รั
1588
7
0
หน้าส่วนตัว
