เพชรปาล
ณ โตรกผาฟากฝั่งที่ฝังโศก
มีดาวโลกครึ่งเสี้ยวอันเบี้ยวบิ่น
เจ็บแล้วชาชาแล้วช้ำ น้ำตาริน
มาเซาะหินจนกร่อนชะง่อนเล
เป็นความทุกข์ธรรมดามาจำนรรจ์
เป็นสุขสันต์รายล้อมเข้ากล่อมเห่
ฝูงปลาดาววนวิ่งทิ้งตังเก
ให้ถดรอยถอยเร่ชเลวาม
ชเลวาวพราวพรักจะวักน้ำ
ประโลมคำเลือนใจอันไหวหวาม
แต่ละเกร็ดเม็ดทรายทะลายลาม
ยลแต่คความรวดร้าวจนหนาวคลาย
หนาวจะเลือนเสมือนใจเจ็บไข้หนาว
จะร้อนผ่าวเสมือนจิตติดแสงสาย
จะยอกย้อนคมคำพร่ำรำบาย
จะเหมือนตายทั้งเป็นอยู่เช่นเดิม
ให้คนธรรพ์หนีตายกับสายลม
ทิ้งขื่นขมข่มนามอิงความเสริม
ให้พ่ายแพ้เพียงพอ มาต่อเติม
และเหิมเกริมเท่าฝันวันแสนดี
ณ โตรกผา ฟากฝั่งที่ฝัง
2001
0
0
หน้าส่วนตัว
