แสนเหนื่อยหน่ายหมดแรงและอ่อนล้า น้ำในตาร่วงรินสิ้นความหวัง ดั่งมรสุมเกลียวคลื่นซัดซาดประดัง กระแทกฝังโถมทับให้ยับเยิน อยากจะหยุดลมหายใจนอนแน่นิ่ง รับความจริงมิได้คล้ายห่างเหิน ต้องทุกข์ทนท่วมท้นคนหมางเมิน จะก้าวเดินให้ทุกข์ท้อต่อชะตา เหมือนชีวิตบทสุดท้ายให้อนาถ เจียนจะขาดหัวใจใยผวา ต้องทนทุกข์ซับซ้อนซ่อนน้ำตา แสนปวดพร่าเจ็บฝืนเพียงเดียวดาย เหมือนชีวิตบทละครที่ตอนจบ ไม่อาจพบความสมหวังดั่งมุ่งหมาย มีแค่น้ำตาไหลเปื้อนเกลื่อนทั่วกาย ลมหายใจเฮือกสุดท้ายไม่อาวรณ์
2152
3
0
หน้าส่วนตัว
