หน้าส่วนตัว
ริมสายธารตาปีแก้วคลี่กลีบ
ทั้งดอกปีบเย็นหอมย้อมเยือนขวัญ
ยังไม่ดึกไม่ดื่นคืนเพ็ญจันทร์
สายน้ำนั้นล้นปี่รี่ไหลลง
เทือกทิวเขาสุดตาเนินหญ้านุ่ม
น่าทอดทุ่มเกลือกร่างอย่างไหลหลง
แหงนหน้ามองโค้งฟ้าพางุนงง
ติดตาหลงเคว้งคว้างกลางฟ้าไกล
ฟ้าคืนเพ็ญเด่นฉายประกายพริบ
ดาวระยิบสะท้อนซ่านในธารใส
ในห้วงฝันคะนึงถึงคนไกล
เคยเคียงใกล้ฝากฝันพร่ำสัญญา
แต่มาถึงบัดนี้ไม่มีแล้ว
ซึ่งวี่แววคู่เห่เสน่หา
มาหมดสิ้นแม้เศษความเมตตา
จึงเหว่ว้าทรงร่างอย่างซึมซึม.
1250
11
0
