-ลู่หลี่ละเวง-
คมปากกาบนกระดาษอันขาดเก่า
ค่อยแปรเปลี่ยนกระดาษเปล่าให้เล่าเรื่อง
คิดประทังวิญญาณ์ให้ไม่เปล่าเปลือง
คิดประเทืองปัญญาให้ได้ปรัชญา
แต่เสียงของท้องร้องเพราะท้องหิว
จนไส้กิ่วในทุกมื้อคือปัญหา
ต้องละมือหยิบกระเป๋าเอาเงินตรา
ไปซื้อหาอาหารอันซ้ำเวียน
พอท้องอิ่มอยู่ได้ไปอีกมื้อ
ทั้งสองมือถือปากกาขึ้นมาเขียน
ถึงเย็นยากพยายามด้วยความเพียร
แต่กระดาษมิอาจเปลี่ยนเป็นเหรียญเงิน
ใครคนหนึ่งพึงถามตามสงสัย
เพราะเหตุใดอัตคัตยังขัดเขิน
มิหางานแล้วกาลใดได้จำเริญ
หรือจักเดินเตะฝุ่นรอบุญกรรม
จึงเก็บกองกระดาษไปไว้มุมหนึ่ง
กระดาษซึ่งใครมองมาก็ว่าขำ
ตัวหนัง
หน้าส่วนตัว
1332
1
0
