......ตื่นขึ้นมา ก็คิดถึง รำพึงพร่ำ รำพันคำ ฉ่ำทรวง ห่วงถวิล เป็นเช่นนี้ นานมา จนชาชิน เมื่อยุพิน ลาไกล ใจระทม ปลอบหัวใจ ตัวเอง ด้วยเพลงเศร้า ให้ยิ่งเหงา อุรา จนสาสม อยู่โดดเดี่ยว เดียวดาย ผ่านสายลม ก่อนฝนพรม ซมซาน ปานชีพวาย ตื่นขึ้นมา อย่างท้อแท้ แลดูโลก ดูหมองโศก เหมือนดั่ง จะพังสลาย ก็ไม่อยาก คิดอะไร ให้มากมาย มันจึงได้ แต่คิดถึง อยู่หนึ่งคน คนที่ทำ ให้ฉันเป็น อยู่เช่นนี้ คนเคยดี กลายกลับ เป็นสับสน อัดอั้นจิต คิดกลอน อย่างร้อนรน เสมือนดั่ง คำบ่น คนเดียวกัน
1186
3
0
หน้าส่วนตัว
