พุด
หลับตาอ้างว้างแม้นร้างเหงา
แลเห็นเงาใครหนอพะนอขวัญ
ณ ปลายฟ้าแลเห็นใครในโศกจันทร์
คว้างคว้าฝันใช่จริงสิ่งเปล่าดาย
จูบจันทราว้าเหว่ทะเลโลกย์
วิปโยคปรารถนาถ้าปองหมาย
ทุกข์พันธนามายารัดร้อยกาย
วนว่ายเสน่หาน้ำตาริน
วันหนึ่งพบต้องจบลงตรงที่จาก
จำต้องพรากฝากโศกมิรู้สิ้น
รักคือทุกข์ทุกข์คือรักคู่ฟ้าดิน
ชั่วชีวินซ้ำซ้ำธรรมดา
หลับตาอ้างว้างแม้นร้างเหงา
ลาลบลืมเงากรรมเสียดีกว่า
อยู่กับโลกอย่างเหนือโลกพุทธศรัทธา
ลูกซึ้งค่าทุกข์ทนจนพบธรรม...!
http://www.thaipoem.com/forever/ipage/song3816.html
ดวงตะวัน
ดวงตะวัน
ที่เคยส่องแสงให้ความ สว่าง
กำลังจะจาง
กำลังจะเลือนหายไป
ค
1358
5
0
หน้าส่วนตัว
