มาบอกว่าฉันคือตัวจริง
แล้วผู้หญิงคนนั้นนั่นใครหรือ
ช่างร้อยลิ้นปลิ้นปล้อนซ่อนฝึกปรือ
ใครใกล้มือเธอก็คว้ามาเชยชม
ผ่านกี่รายปลายมือยามเยื้องย่าง
พอไกลห่างร้างใกล้ชิดสนิทสนม
เธอร่ายลิ้นลวงหวานหว่านคารม
หญิงติดหล่มเหวห้วงบ่วงบาศใจ
ฉันมิใช่นงนุชบุษบาผู้อาภัพ
ที่ยอมรับพิษสวาทวาดหลงใหล
อิเหนาพลาดผิดกี่ครั้งยังอภัย
ด้วยหวั่นไหวในเล่ห์เพทุบาย
เลิกกันเถอะทนทำไมให้ชอกช้ำ
ฉันเจ็บจำจดใจไม่ห่างหาย
ตัดเธอออกจากใจใช่สบาย
ย้ำสุดท้ายเลิกกันฉันโชคดี.