แดดเช้า
"เธอขายฝัน ให้ฉัน ได้ไหมจ๊ะ"
ฉันถามคนเก็บขยะขะมักเขม้น
"ฉันไม่มี เวลาฝัน ไม่จำเป็น
เสียเวลา ไม่เห็น ความสำคัญ"
ฉันเดินหน้าละห้อยร้อยความคิด
นักธุรกิจผูกไทค์น่าใฝ่ฝัน
"คุณขายฝันฉันสักหน่อยสักร้อยพัน"
"ฝันสร้างสรรค์ลมแล้งไม่แจ้งใจ"
ฉันยังเดินบนทางระหว่างคอย
พยาบาลค่อยค่อยดูแลไข้
"เธอมีฝัน สักหน่อย ขอร้อยใจ
แพงแค่ไหนฉันขอซื้อรื้อชีวิต"
พยาบาลยิ้มหวานบอก "ไม่มี"
"ฝันงามสีสดใสไม่มีสิทธิ์
ที่นี่มีแต่คนป่วยป่วยการคิด"
ฉันตะหงิดใจระห้อยคอยเก็บคำ
คุณครูถือปากกากับหนังสือ
ฉันนบไหว้นับถือและร้องร่ำ
"คุณครูขา ... ขอฝันวันท่องจำ
เพื่อเป็นน้ำฉ่ำชื่นแห่งดวงใจ"
ครูยิ้มด้วยเมตตา ไ
976
6
0
หน้าส่วนตัว
