ลูกเรียกแม่แต่น้อย นานมา
เรียกเมื่อไรปรีดา ยิ่งไซร้
เสียงขานอิ่มอุรา รึงจิต
คลายทุกข์ปลุกชีพให้ แช่มชื้นชีวี
ลูกเรียนดีเด่นด้วย ดวงหทัย แม่นา
แม่ทุ่มเทใจ ทอดให้
เหน็ดเหนื่อยหนักปานไร ฤๅหน่าย
ขอเทิดคุณแม่ไว้ ตราบม้วยมรณัง
เสียงแม่ยังก้องติด ตรึงฤดี ลูกเฮย
เสียงเสนาะเพราะมนินทรีย์ สะอาดแท้
บริสุทธิ์ดุจรัชนี สาดสว่าง
ไร้เร่เสแสร้งแม้ แต่น้อยนิดเดียว
ยามเปลี่ยวลูกนึกน้อม ในกม