หน้าส่วนตัว
เมือฝนซาพาหนาวคราวเริ่มแรก
ลมเย็นแทรกพริ้มพรมห่มทั่วถิ่น
ฝนเม็ดหยาดสุกท้ายพรายสู่ดิน
ผ่านพ้นสิ้นทิ้งไว้ให้คะนึง
พบแล้วพรากจากกันเหมือนครั้งก่อน
ครั้นจากจรห่อนหาพาคิดถึง
เสียงกบเขียดเรียกร้องก้องริมบึง
ดังอื้ออึงกึ่งร้องฟ้องเทวา
เปรียบเธอคล้ายสายฝนพลิ้วพรมพร่าง
ปลายฝนจางร้างหายให้ห่วงหา
จากลับไปไกลสุดสุดสายตา
รู้ไหมว่าว้าเหว่ทุกข์กังวล
วันเดือนผ่านหนึ่งปีที่รอคอย
ใจดวงน้อยคอยหาอย่างหวังผล
ตั้งความหวังฝั่งใจให้อดทน
บุญกุศลดลใจเธอกลับคืน
**********************************************
.พี
1170
10
0
