เช่นรวีโชติ (ก.ประแสร์ ศิษยาพร)
::: เรือจ้างเก่า :::๑. เรือจ้างเก่าลอยปริ่มอยู่ริมท่ารอคนมาโดยสารเหมือนวานก่อนฝ่าคลื่นลมแดดฝนจนโคลงคลอนเขาโยนเศษตังค์ทอนตอนจากเรือ ...๒. คนโดยสารครั้งแรกย่อมแปลกหน้าแอบคิดว่าฝีพายไม่น่าเชื่อทำงานแลกข้าวห่อพอจุนเจือกับเศษเนื้อพอประทังยังชีวี ... ๓. ระหว่างทางกลางนทีมีข้อคิดเขาเรียนรู้ชีวิตทุกข์สุขีเช่นคำสอนศิษย์ไว้ให้ได้ดีคือสิ่งที่ฝีพายตั้งใจทำ ... ๔. คัดท้ายเรือมุ่งทิศพิชิตฝั่งยืนกันฝนให้คนนั่งจนร่างฉ่ำครั้นแดดออกเรือถึงยังฝั่งประจำประคองค้ำเขาได้ยันปลายทาง ... ๕. คนโดยสารโยนเหรียญแล้วเหรียญเล่าถีบเรือเก่าลอยไปจนไกลห่างรอยยิ้มรื้นน้ำตาจนฝ้าฟางเอนกายพลาง...หวนถึงวัน...ที่ผ่านไป ... ๖. เรือจ้า
1931
0
0
หน้าส่วนตัว
