เคยเชื่อใจนัยรักประจักษ์แจ้ง รักแสลงกลายน้ำตาก็สาสม เฝ้าหลงรักภักดิ์มั่นพลันซานซม สุดท้ายตรมบรรเลงเพลงน้ำตา เพราะดึงดื้อถือดีอยากมีรัก แม้ใครทักยังเถียงทำเดียงสา เลยต้องเจ็บน้ำตารินให้ชินชา สมน้ำหน้าตัวตนบนความตรม เจ็บเกินเจ็บยามยลตัวตนเขา จึงหม่นเศร้าร้าวสะอื้นแสนขื่นขม ยิ้มแต้มหน้าในอุราล้าระทม คนโง่งมอย่างเราอยากเขลาเอง คือรางวัลคนโง่ที่โอหัง รักภินท์พังสาสมเขาข่มเหง รักคนผิดแพ้ใจให้วังเวง ใจจึงเคว้งเดียวดายพ่ายรักลวง
1872
21
0
หน้าส่วนตัว
