ป่าผืนนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก
คนเขามักเรียกขานแต่นานโข
ดงระแนงเหนือใต้หลายกิโลฯ
มาเว้าโหว่หายวับไปกับตา
ข้าเกิดมาในดงพงไพรพฤกษ์
จิตสำนึกข้ารักตระหนักค่า
ข้ารักป่านี้เป็นเช่นชีวา
วันนี้ป่าผืนนี้ไร้ชีวิต
อาณาจักรสัตว์ป่ามาแตกพ่าย
จากมือที่ท้าทายความถูกผิด
จากเมืองที่ล้ำรุกอยู่ทุกทิศ
ทรยุควิปริตอันผิดคน
ซากต้นไม้ใครโค่นเหลือโคนไว้
ทะเลไฟใครเล่าเผาทุกหน
นั่นซากใครนอนตายคล้ายทุกทน
ในกองเพลิงร้อนรนจนขาดใจ