บ้านวรรณกรรมคนตัวเล็ก
ทีละก้าว ก้าวเดิน ประเมินเท้า
มิเร่งเร้า เกินการณ์ ประมาณช่วง
ทีลำคำ คำข้าว เราทั้งปวง
เคี้ยวด้วยพวง สองแก้ม ยิ้มแย้มพลาง
โบราณสอน เดินดี ทีละก้าว
ยามกินข้าว หนึ่งคำ ย้ำเคี้ยวบ้าง
แล้วค่อยเพิ่ม คำใหม่ จึงใช่ทาง
ถูกตามอย่าง ที่ควร อย่าด่วนพลัน
อุปมา โบราณ ท่านคงเปรียบ
ความราบเรียบ ค่อยเป็น เน้นต่อขั้น
มิใช่ก้าว กระโดด โปรดจำกัน
สิ่งสำคัญ ต่อเนื่อง เป็นเรื่องราว
มิใช่ทำ ทิ้งไว้ ไม่สานต่อ*
แม้จะท้อ ก็ย่าง ต่างสืบสาว
มองให้ทั่ว ตัวอย่าง ต่างครั้งคราว
อยู่อย่างชาว ไทยแท้ แต่โบราณ
เยาวชน รุ่นใหม่ ใจเร็วนัก
เรื่องความรัก มักได้ ใจฟุ้งซ่าน
บทสรุป มักจะ ทรมาน
เพราะ
1990
7
0
หน้าส่วนตัว
