เช้าวันหนึ่งที่แสนเหน็บหนาว หยิบเสื้อคลุมตัวเก่า-เก่า ขณะกายสั่นไหว บอกเล่าความอ่อนล้า...ผ่านน้ำตาสู่ฟ้าไกล ร่ำร้องด้วยความห่วงใย...เหม่อมองไปด้วยสายตา ฝากลมพัดพาความคิดถึง โบกโบยความลึกซึ้ง...แห่งความห่วงหา ล่องลอยไปตามลม...ดั่งมีมนตรา เสกให้เธอมองฟ้า...เพื่อรับความรู้สึกที่ว่า ฉันคิดถึงเธอ
1797
15
0
หน้าส่วนตัว
