ปราณรวี
เสียงแผ่วผิวบรรเลงเพลงใบไม้
เพียงลมพลิ้วกวัดไกวก็ไหวร่วง
แล้วโปรยปลิวลิ่วลับไม่กลับรวง
คล้ายหมดห่วงต้นเก่าเจ้าจากไกล
คราลมอ่อนเจ้าผ่อนลงที่ตรงหน้า
ดุจไขว่คว้าหาแหล่งแฝงอาศัย
เมื่อลมโหมกระพือพัดสะบัดไป
ก็โลดแล่นครั้งใหม่..หมดใยดี
ใจของเธอเปรียบไปไม่แตกต่าง
ดูเวิ้งว้างบางเบาไม่เข้าที่
ด้วยจุดหมายปลายทางร้างเต็มที
สิ่งที่มีคือปรวนแปรไม่แน่นอน
ลองค้นหาความจริงใจข้างในนั้น
ที่นานวันคงลบหายไปเกือบค่อน
ไม่หยุดนิ่งกลิ้งกลอกดูยอกย้อน
หมดอาวรณ์เมื่อไรก็ไคลคลา
ฉันเฝ้ามองตรองตรึกแล้วนึกเห็น
สิ่งซ่อนเร้นในใจเริ่มไร้ค่า
ทุกเรื่องราวแรมร้างสร้างโศกา
บอกตัวว่าจงปล่อยวางว
1361
8
0
หน้าส่วนตัว
