ชีวินมธุรา
ริมระเบียง เรียงราย ไม้ริมรั้ว
แดดสลัว สดชื่น ดอกไม้ไหว
หอมกลิ่นกรุ่น อุ่นละมุน อ่อนอ่อนไกว
พฤกษาใบ เขียวงาม ตามฤดู
บนเตียงไม้ แสนสบาย คลายความร้อน
ชายหนึ่งนอน หลับพริ้ม ยิ้มเห็นอยู่
ไม่อยากปลุก นั่งมอง ใบหน้าหู
เฝ้าคอยอยู่ เคียงข้าง ไม่ห่างไกล
นึกถึงวัน แรกเจอ เขาเงอะงะ
มิได้ละ สายตา จากไปไหน
จ้องแลฉัน ไม่วาง ขนางใจ
เอ่ยปากใคร่ ได้รู้ มีอะไร
หน้าเปลี่ยนสี ค่อยค่อยแดง แฝงขวยเขิน
ช่างเหลือเกิน ยิ้มน้อยน้อย ตอบไม่ได้
ส่งกระดาษ ลายมือ งามวิไล
เขียนเอาไว้ ผมชอบคุณ มากจริงจริง
อพิโถ แค่นี้ ยากจะเอ่ย
กระไรเลย หนุ่มน้อย น่าอายยิ่ง
ทีเรื่องง
1044
4
0
หน้าส่วนตัว
