หลง รำพันร่ำเพ้อ ทิพากร รูป เพียงวิษณุการ แสร้งสร้าง จูป ฝากลมไปอาวรณ์ โบยโบก จันทร์ อย่าให้พี่ร้าง ห่างไร้ โฉมจันทร์ คืน ค่ำหนอน้ำค้าง สล้างโปรย วัน กาลสิล่วงโรย พี่ช้ำ ฝัน ดอมเพียงลมโชย กลิ่นนวล แม่นา หา เกินเกรงจะกล้ำ หวลไห้ อาวรณ์ จันทร์อร่ามงามสรวงสิ้น บ่เทียมเทียบ เจ้า สูงเกินจะเปรียบ พี่ได้ ไม่ กล้าจะเพียงเลียบ ปรายตา มองเฮย มา จะช้ำอกไซร้ หม่นไหม้ เป็นแผล น้ำ เลือดโลหิตล้น นัยนา ตา ชื้นชลพา ชอกช้ำ หลั่ง อุทกตกมา เป็นสาย ริน แล้วจันทร์ย้ำ มิได้ มีใจ........
1168
4
0
หน้าส่วนตัว
