ดาวเหนือส่องสว่างกลางห้วงหาวแสงแพรวพราวคืนแรมแต้มเวหนเคยพิลาสบาดทรวงดวงกมลยามแลยลสนธยาพาเปรมปรีดิ์หริ่งเรไรร่ำระงมกลางร่มพฤกษ์ค่ำคืนดึกประดับดาวพราวแสงสีตราบใกล้รุ่งฟ้าสางหว่างราตรีหาได้มีดาวเจ้าเฝ้าเหม่อมองนภาสลัวฤาดาวแสนร้าวรวดจึงมิอวดแสงนวลชวนหม่นหมองฤาเมฆินทร์ขวางกั้นบั่นลำพองจึงลอยล่องลาสรวงล่วงพรหมินทร์แหงนมองฟ้าคราวใดให้หนักจิตดาวเคยสถิตกลางใจไยโผผินฤาพิษรักหนักทรวงหล่นล่วงดินจึงสูญสิ้นดาวเหนืองามเรื่อเรือง....
2296
2
0
หน้าส่วนตัว
