กอดหมอนนอนหนาวเฝ้าเร้าโลมจิต คนใกลิชิดบิดผันใจหวั่นไหว ต้องนอนหนาวร้าวเข้าถึงทรวงใน กระสับกระส่ายให้หวนครวญรักเธอ จนพร่ำเพ้อละเมอไปให้คิดถึง สุดคำนึงถึงรักที่หวั่นเสมอ แม้นเรียกร้องก้องฟ้าเพื่อจะเจอ ต้องละเมอตกเตียงเดี้ยงเลยเรา แสนระกำคร่ำครวญหวนหารัก ไม่ยอมสมัครรักเค้าจนโง่เขลา ฝันก็แล้วแต่ยังแห้วคิดแล้วเศร้า โธ่อกเขาทำได้ให้ช้ำตรม อิอิ ..... กอดหมอนนอนหาวววว ...