......โอ้ดาวเดือนเกลื่อนหล้าใยลาลับ...........ฤาไหลหลับตราบฟ้านภาหมอง ชม้ายเมียงเพียงแสงแดงเรืองรอง............เคยจับจ้องปองคว้าใยราโรย คงสิ้นแสงแห่งรักประจักษ์มั่น...................ไร้เงาจันทร์พรรณผ่องต้องหวลโหย ให้คำนึงถึงฟ้าคราโอดโอย........................คงหล่นโปรยโดยดับกับพื้นดิน ฯ