กวีปกรณ์
ห้วงเวหาหากแม้นเหมือนแผ่นผา
เสียงกระดิ่งดังว่าแว่วหวานไหว
จากห้วงมหาสมุทรสุดแสนไกล
ฉันเฝ้าใฝ่คอยนางแอ่นเจ้าหวนคืน
เหมือนหนึ่งห้วงแห่งกาลที่ผ่านพ้น
สิ่งทุกข์ทนที่ใจจำกล้ำฝืน
กาลกำหนดพรากเธอไปไม่ยั่งยืน
จำกล้ำกลืนกับความเงียบยะเยียบเย็น
เรื่องภายนอกนั้นอย่างไรไม่อาจรู้
ม่านหมอกหนายากฝ่าดูจนรู้เห็น
จึงมิอาจทราบข่าวความอยู่เป็น
ดังถ้อยคำถูกซ่อนเร้นถูกเว้นวาง
เธอไม่อาจบอกกล่าวด้วยการณ์ใด
เสียงกระดิ่งแกว่งไกวไร้เสียงสร้าง
ฉันจึงจำปวดร้าวด้วยเปล่าว้าง
ถอดถอนใจดวงคว้างล้างอารมณ์
ผืนภาพความฝัน
คนนั้นคง เปิดหน้าต่างดังใจสม
จากบานแรกถึงสุดท้ายท่ามสายลม
พัดพร่างพรมพลิ้วผ่านบนลาน
1422
2
0
หน้าส่วนตัว
