ลมพรมพลิ้วสยิวร่างพลางฉันสั่น ใจไหวหวั่นพรั่นพรึงคลึงเคล้าเหงา หากจากนี้ไม่มีวันบรรเทาเบา คาดอาจเศร้าเนาว์ติดจิตวายตาย โลกโศกจริงทิ้งฉันสั่นอ้างว้าง เหมือนเลือนลางกลางหนาวยาวปลายสาย เดินเหินเดี่ยวเปลี่ยวคว้างช่างหน่ายกาย หรือคือพ่ายสลายหวังอย่างคนจน ดินถวิลดาวคราวแลแต่ตอนก่อน ดาวเจ้าจรผันแปรแต่ต้นฝน เหลือเชื่อนักรักเปลี่ยนเวียนจนวน คืนฝืนทนพ้นไปได้ขมตรม มองจ้องเดือนเลื่อนลอยพลอยเพ้อเจ้อ ผงะละเมอฟุ้งซ่านปานอมขม อยากฝากรักตากหนาวเคล้าลมชม ไปให้เธอที่นิยม...จะได้ไหม?.. ...แบบว่า
2532
17
0
หน้าส่วนตัว
