จ้องมองนภากว้าง พิศดูบ้างเจ้ากบน้อย เก่งในกะลาจ้อย ออกโลกกว้างก็สิ้นฤทธิ์ แต่ก่อนว่าตัวเก่ง พบตัวเองว่าหลงผิด เรามันไร้ความคิด กลับเที่ยวอวดศักดาตัว แท้โลกนั้นกว้างใหญ่ ดูฟ้าไกลแล้วชวนหัว กระจอกยังออกตัว ถ้าเก่งจริงจะเพียงไร โลกนี้ช่างใหญ่นัก เกินเราจักคาดเอาไว้ คิดพลางหัวเราะไป สลดใจหาใดปาน ตนใช่เป็นเอกอุ มิบรรลุความคิดอ่าน หัวร่อมิช้านาน แล้วก็พาลร้องไห้ไป