แดดเช้า
กระหน่ำฝนหล่นร่ำบนคำแล้ง
ดินที่แห้งชื่นใจได้น้ำฝน
คำที่แล้งแบ่งปันฝันบันดล
เพียงผ่านพ้นช่วงชื่น ... ก็คืนใจ
รุ้งจรัสสะท้อนแสงแห่งคุณค่า
ซับน้ำตาชอกช้ำคนร่ำไห้
เมื่อคลายหม่นก็วนกลับลับหายไป
เหลือทิ้งไว้ความทรงจำเคยช้ำทรวง
กับความมืดยืดยาวหนาวซึมซ่าน
ลมที่ผ่านเพียงผันวันที่ล่วง
รุ้งสะท้อนอาทรค่ามายาลวง
ระเหยดวงแก้วหายจากใจเรา
ขอขอบคุณอุ่นไมตรีที่มอบให้
แม้พอได้นิดหน่อยค่อยคลายเหงา
เยียวยาแผลซึมลึกรู้สึกเบา
รอยเจ็บเก่าถูกกระทบ ... ใครลบเลือน
เธอคือ "รุ้งในน้ำค้าง" พร่างตานัก
มิใช่รักยั่งยืนชื่นใจเหมือน
ขอขอบคุณอุ่นไมตรีที่มิตรเยือน
อยู่เป็นเพื่อนชั่วพัก ... แล้วจากจร