มณีจันทร์
วันที่สองเรานั้นพลันจากลา
มีน้ำตาร่วงหล่นจนเป็นสาย
ยืนร้องไห้ตัวสั่นพรั่นพรึงกาย
ใจสลายแหลกสิ้นมิชิ้นดี
ในวันนั้นฝนพรำจำได้ใหม
จะขาดใจเธอนั้นพลันหันหนี
แทบจะล้มดาวดิ้นสิ้นชีวี
คิดทุกทีทุกครั้งยังเสียใจ
กว่าจะชีวิตแต่ละวันจะผ่านพ้น
ยากเข็ญจนท้อแท้แย่แค่ไหน
เธอจะรู้หรือเปล่าว่าหัวใจ
มันตายไปไม่เหลือเมื่อเธอลา
เมื่อฝนพรำดำครึ้มเธอซึมไหม
จะขาดใจเลยฉันนั้นแหละหนา
ภาพวันจากลากันมันติดตา
เมื่อฝนมาฟ้าร้องต้องคร่ำครวญ
กว่าชีวิตแต่ละวันจะพ้นผ่าน
มันช่างนานจริงหนอพอคิดหวน
ภาพวันจากลากันฉันทบทวน
มันยิ่งชวนคิดถึง คิดถึงเธอ...
1576
25
0
หน้าส่วนตัว
