ร่มสัก
...จากชีวิตในเมืองที่เรืองรุ่ง
ฝืนเดินมุ่งสู่เขาลำเนาป่า
หอบวิชาความรู้คู่ตัวมา
หวังเพียงว่าได้มาแล้วย้ายไป
ทนจำใจจำทนให้พ้นผ่าน
มาไกลบ้านไกลเมืองรุ่งเรืองไสว
ไร้แสงสี ขาดน้ำ ไม่มีไฟ
ไร้ซึ่งสิ่งศิวิไลย์อย่างในเมือง
มีแต่เขา ดอย หมอก ดอกน้ำค้าง
ภาษาต่างที่ฟังไม่รู้เรื่อง
ความลำบากยากจนขัดสนเคือง
นึกถึงความสิ้นเปลืองที่จากมา
อยู่เป็นพิมพ์ เป็นแบบ เป็นตัวอย่าง
อยู่เพื่อสร้างให้ศิษย์ได้ศึกษา
และ...ชีวิตก็เริ่มเปลี่ยนเมื่อเวียนมา
เพราะสงสาร...หรือ...เมตตายังไม่รู้
หรือเพราะเกิดปณิธานที่หาญมุ่ง
จะนำความเรืองรุ่งให้มาสู่
หรือเพราะเด็กนั้นเรียกย้ำคำว่า"ครู"
หน้าส่วนตัว
3236
3
0
