แม้ดอกไม้อยากกลับไปหาแจกัน แต่ว่ามันไม่มีวันแล้วใช่ไหม เมื่อวันนี้มีดอกอื่นแทนลงไป ดอกไม้เก่าก็เฉาตายอยู่ริมทาง ดอกไม้นั้นปรารถนาหาที่พึ่ง เจ้าถูกดึงพ้นต้นจนต้องคว้าง แรกยังหอมน่าถนอมหนอกลีบบาง พอซีดจางกลับถูกขว้างถูกทิ้งไป ดอกไม้คงกลืนกล่ำน้ำตาริน เฝ้าถวิลหาต้นตนอยู่ไหน ใยไม่ปล่อยข้างามตามก้านใบ เป็นดอกไม้ประดับไว้ให้คนชม ดอกไม้ถามความถึงแจกันสวย โปรดตอบด้วยเถิดหนาอย่าทับถม รักดอกไม้บ้างไหมในอารมณ์ ก่อนปล่อยไว้ให้จมความเดียวดาย