สายลมเรื่อยเฉื่อยฉิวต้องผิวเนื้อ สายลมยังจุนเจือความชุ่มฉ่ำ แสงแดดแผดประสานผ่านลำนำ สายธารไหลดื่มด่ำนำชุ่มเย็น เสียงหรีดหริ่งเรไรร้องขานขับ แว่วขยับใบไม้แห้งแสร้งไม่เห็น โขดหินยังคงสง่าทุกเช้าเย็น เหมือนว่าเป็นเวรยามแห่งพงไพร ไอหมอกลอยกรุ่นๆอยู่เหนือผา หมู่ปูปลาวิ่งวนในน้ำใส หยดน้ำค้างหยดเผาะริมเลาะไทร ขอนไม้ใหญ่พาดกลางหว่างสายน้ำ ธรรมชาติดลบันดาลความชุ่มจิต นฤมิตรอัศจรรย์อันน่าขาม เมื่อพบไพรพบสงบได้ทุกยาม จึงติดตามมาหลีกหลบความวุ่นวาย
1035
4
0
หน้าส่วนตัว
