ขอใช้เงาแห่งความเหงาเข้าปลอบจิต เพื่อนใกล้ชิดของฉันนั้นคือเหงา ความเหงาคอยโอบออบปลอบใจเรา หากไม่เหงาไม่ใช่ฉันในวันนี้....... เพราะเส้นทางที่เดินถูกเมินหมาง รักจึงร้างใจจึงเศร้าเหงาเหลือที่ มีเพียงรอยแห่งความช้ำ...ซ้ำฤดี เจ็บเหลือที่จะบรรยายโอ้ใจเรา มีบ้างไหมใครคนหนึ่งซึ่งฉันหวัง มาดับความอ้างว้างให้ได้คลายเหงา ปลอบประโลมยามทุกข์ใจให้บรรเทา ให้คืนเหงากลายเป็นอุ่นกรุ่นไอรัก .........สุดท้ายแล้วเพื่อนที่ยังคงอยู่ด้วยกันตลอดเวลาไม่ทิ้งกันก็คือความเหงานี่เอง รักนะความเหงา.......