din
ในโลกแห่งความฝันอันไพจิตร
เธอมีสิทธิ์คิดอย่างคนช่างฝัน
โลกความจริงเลือนหายสลายพลัน
เหลือคุณค่าอันใดให้จดจำ
เมื่อความฝันทุกฝันถึงวันจบ
เธอก็พบความซมตรมจนหนำ
ยอมกรีดเลือดจารึกผนึกจำ
ให้รักมันทิ่มตำอย่างจำเป็น
เธอก้าวไปในโลกของคนโศก
วิปโยคเร้ารุกจนทุกข์เข็ญ
น้ำใสไหลจากตาพาลำเค็ญ
คือประเด็นชี้ให้ไกลจากกัน
เมื่อเส้นทางรักเรามันเฉาอับ
จะมัวปรับหัวใจทำไมขวัญ
ปล่อยทุกสิ่งลอยคว้างระหว่างวัน
แล้วลืมมันเสียบ้างไม่คว้างตรม
เราต่างเดินในทางที่ร้างจาก
การพลัดพรากจากกันมันขื่นขม
จารจารึกผนึกถ้อยร้อยอารมณ์
อย่าให้คมพิษสวาทมันบาดใจ
3309
5
0
หน้าส่วนตัว
