เอม่า
เหม่อมองดูสายน้ำในยามเหงา
ไอเย็นเบาเหวงหวิวปลิวมาต้อง
คลื่นกระแทกแตกกระเซ็นเป็นใยยอง
เกิดเป็นฟองลอยล่องต้องผิวกาย
ครั้นอาทิตย์ฉายส่องท้องนที
ดุจดังมีดวงดาวพราวเฉิดฉาย
ดังเกร็ดแก้วแพรวมณีที่เพริศพราย
ส่องประกายสำแดงแสงสกาว
ฝูงมัจฉาว่ายเวียนมาดูน่าชม
เฝ้าภิรมย์เคียงคู่ว่ายใต้บัวขาว
กุ้งกั้งก้อยลอยเต้นเป็นบางคราว
นกขายาวยางน้อยคอยจับปลา
ธรรมชาติกล่อมไพรวิไลลักษณ์
แจ้งประจักษ์จรรโลงไว้ให้คุณค่า
เป็นภาพจินต์แก่ใจนัยนา
ประหนึ่งว่าทิพย์วิมานม่านพงไพร
ค่าความงามจักอยู่คู่ไพรพฤกษ์
ด้วยสำนึกเพียงนิดจิตฝันใฝ่
ป่าจะงามตามหวังดังฤทัย
ดำรงไว้ด้วยสองมือถือร่มเย็น