กระต่ายใต้เงาจันทร์
เสียงงฝนตกค่อยๆ เบาบางลางเลือนไปทีละน้อย ในยามค่ำคืน พร้อมเสียงฟ้าร้อง ที่เงียบหาย ฉันนอนสะดุ้ง ตื่น ด้วยความความกลัว เหงื่อผุดพรายล้อมรอบใบหน้า ผมปลิวปลัดคลอเคลียสองข้างแก้ม ค่อยๆๆเอื้อมมือปลัดผมออก ออกจากพวงแก้มทั้งสอง ที่ชุ่มด้วยเหงื่อ ทั้งที่ร่างกายหนาวเย็นจับใจ
กระชับไหล่ไล่ความเหน็บหนาว ใส่เสื้อคลุม มายืนที่ริมหน้าต่างที่เป็นกระจก
ใช้นิ้วมือ ค่อยๆลูบไล้ ฝ้าละออง ที่จับตัวบนกระจก เห็นเงาตัวเองในนั้น
มองออกไปนอกหน้าต่างเปิดกระจก รับลมเย็นหลังจากสายฝนเงียบหาย
ลมยังคงพัดพา ลูบไล้อย่างอ่อนโยน ตามเนื้อตัว แต่บางครั้งลมก็กรรโชกรุนแรงเหมือ
1291
2
0
หน้าส่วนตัว
