ฤทธิ์ ศรีดวง
คืนนี้ตาต้องกลับมาโรงพยาบาลอีกครั้ง เพื่อเยี่ยมเพื่อนที่ป่วยหนักของแก แม้จะยังหัวค่ำ และยังไม่หมดเวลาเยี่ยมผู้ป่วย แต่แกกลับรู้สึกว่าถึงความเงียบและวังเวงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เสียวสันหลังทุกครั้งที่กิ่งไม้ครูดหลังคา
โถงโรงพยาบาล ที่ว่างเปล่า โคมไฟเพดานแกว่งตามแรงลม เสียงดังออดแอด ฝาผนังเป็นไม้ สีถลอกเกือบหมด บ่งบอกถึงความเก่าได้เป็นอย่างดี พยาบาลเวรนั่งอยู่คนเดียวตรงนั้น สีหน้าเหมือนเพิ่งทะเลาะกับสามีมา ตาจึงไม่กล้าเดินไปถาม บางทีแกคงต้องถามจากคนอื่น
ตามายืนมองป้ายบอกทางไป ตึกอายุรกรรม ลูกศรชี้ทางที่แกจะต้องเดินเข้าไป มันเป็นทางเดินเชื่อมตึก ที่มีเห็นทั่วไปตามโรงพยาบาลของรัฐ
2082
2
0
หน้าส่วนตัว
