สะพั่งสะท้านไมภพ
วันหนึ่ง จอกแหนที่ลอยติดหน้าท่าน้ำกระเพื่อมแม้ว่าสายคลื่นจะเป็นลอนๆแต่ทว่าจอกแหนก็สูงและต่ำตามผิวน้ำที่ยกขึ้นยกลง แต่ทว่าเมื่อเจ้าของตำหนักใช้ไม้วาดน้ำให้หมุนวนออกไป จอกแหนก็ได้ลอยไปจากท่า
การเป็นผู้อำนวยการส่วนนั้นก็เป็นการรู้สึกว่าเป็นรางวัลของการทำงานหนักและทุ่มเท และทำให้มีน้ำใจทำงานหนักและทุ่มเทต่อไป
แต่ต่อมา เมื่อมีผู้บังคับบัญชาใหม่ และเห็นว่าผู้อำนวยการส่วนมันไม่ได้เรื่อง
เราก็ต้องจากไป
การจากไปมิได้เศร้าเสียใจ ตรงกันข้ามกับดีใจ ที่พ้นภาระความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง ผมสะพั่ง หัวเราะให้กับตนเอง ที่ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้ และพลันเข้าใจความหลงตนเองอย่างเคลิบเคลิ้มไปอย่างน้อยก็ช่วงสองเดือนๆท
2026
0
0
หน้าส่วนตัว
