ผู้หญิงช่างฝัน
ฟ้าใกล้สว่างแล้ว...
จันทร์เสี้ยวสีสุก กับหมู่ดาวที่กระพริบพราวบนราวฟ้าเริ่มอ่อนแสง
แต่ยังคงความงดงาม...
นึกสงสัย.. ท้องฟ้าอันมืดมิดรู้สึกอย่างใดหนอ
ในคืนที่ไร้ดาว ไร้เดือน แหงนเงยเมื่อใดก็พบแต่ความว่างเปล่า ไร้คนสนใจ
แต่คือคืนวันอันอิสระ วันที่ฟ้าเป็นฟ้า งดงามอยู่กับความเป็นตัวเอง
ก็ แ ค่ ส ง สั ย..
..
ผ่านไปอีกคืน.. เหมือนเดิม ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นแล้วก็จบลง
เหมือน ชี วิ ต อุบัติขึ้นแล้วแตกดับ เวียนว่ายอยู่บนโลกใบนี้ไม่มีเปลี่ยน
โลกที่ไม่เคยรับรู้ต่อสิ่งใด..
ไม่รับรู้ถึงความทุกข์ยาก ความเศร้าโศก ความสูญเสียที่เกิดขึ้นกับมนุษย์
โลกที่ยังคงหมุนไป.. ขณะที่ทุกส
142
2
0
หน้าส่วนตัว
